Ang-901 53

ਤਿਸੁ ਪਾਖੰਡੀ ਜਰਾ ਨ ਮਰਣਾ ॥ tis paakhanddee jaraa na maranaa |

ਬੋਲੈ ਚਰਪਟੁ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ॥ bolai charapatt sat saroop |

ਪਰਮ ਤੰਤ ਮਹਿ ਰੇਖ ਨ ਰੂਪੁ ॥੫॥ param tant meh rekh na roop |5|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਸੋ ਬੈਰਾਗੀ ਜਿ ਉਲਟੇ ਬ੍ਰਹਮੁ ॥ so bairaagee ji ulatte braham |

ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਮਹਿ ਰੋਪੈ ਥੰਮੁ ॥ gagan manddal meh ropai tham |

ਅਹਿਨਿਸਿ ਅੰਤਰਿ ਰਹੈ ਧਿਆਨਿ ॥ ahinis antar rahai dhiaan |

ਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਸਤ ਸਮਾਨਿ ॥ te bairaagee sat samaan |

ਬੋਲੈ ਭਰਥਰਿ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ॥ bolai bharathar sat saroop |

ਪਰਮ ਤੰਤ ਮਹਿ ਰੇਖ ਨ ਰੂਪੁ ॥੬॥ param tant meh rekh na roop |6|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਕਿਉ ਮਰੈ ਮੰਦਾ ਕਿਉ ਜੀਵੈ ਜੁਗਤਿ ॥ kiau marai mandaa kiau jeevai jugat |

ਕੰਨ ਪੜਾਇ ਕਿਆ ਖਾਜੈ ਭੁਗਤਿ ॥ kan parraae kiaa khaajai bhugat |

ਆਸਤਿ ਨਾਸਤਿ ਏਕੋ ਨਾਉ ॥ aasat naasat eko naau |

ਕਉਣੁ ਸੁ ਅਖਰੁ ਜਿਤੁ ਰਹੈ ਹਿਆਉ ॥ kaun su akhar jit rahai hiaau |

ਧੂਪ ਛਾਵ ਜੇ ਸਮ ਕਰਿ ਸਹੈ ॥ dhoop chhaav je sam kar sahai |

ਤਾ ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਗੁਰੁ ਕੋ ਕਹੈ ॥ taa naanak aakhai gur ko kahai |

ਛਿਅ ਵਰਤਾਰੇ ਵਰਤਹਿ ਪੂਤ ॥ chhia varataare varateh poot |

ਨਾ ਸੰਸਾਰੀ ਨਾ ਅਉਧੂਤ ॥ naa sansaaree naa aaudhoot |

ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਜੋ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥ nirankaar jo rahai samaae |

ਕਾਹੇ ਭੀਖਿਆ ਮੰਗਣਿ ਜਾਇ ॥੭॥ kaahe bheekhiaa mangan jaae |7|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਹਰਿ ਮੰਦਰੁ ਸੋਈ ਆਖੀਐ ਜਿਥਹੁ ਹਰਿ ਜਾਤਾ ॥ har mandar soee aakheeai jithahu har jaataa |

ਮਾਨਸ ਦੇਹ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਪਾਇਆ ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਤਾ ॥ maanas deh gur bachanee paaeaa sabh aatam raam pachhaataa |

ਬਾਹਰਿ ਮੂਲਿ ਨ ਖੋਜੀਐ ਘਰ ਮਾਹਿ ਬਿਧਾਤਾ ॥ baahar mool na khojeeai ghar maeh bidhaataa |

ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਮੰਦਰ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਤਿਨੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਤਾ ॥ manamukh har mandar kee saar na jaananee tinee janam gavaataa |

ਸਭ ਮਹਿ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰਸਬਦੀ ਪਾਇਆ ਜਾਈ ॥੧੨॥ sabh meh ik varatadaa gurasabadee paaeaa jaaee |12|

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥ salok mahalaa 3 |

ਮੂਰਖੁ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸੁਣੈ ਮੂਰਖ ਕਾ ਕਹਣਾ ॥ moorakh hovai so sunai moorakh kaa kahanaa |

ਮੂਰਖ ਕੇ ਕਿਆ ਲਖਣ ਹੈ ਕਿਆ ਮੂਰਖ ਕਾ ਕਰਣਾ ॥ moorakh ke kiaa lakhan hai kiaa moorakh kaa karanaa |

ਮੂਰਖੁ ਓਹੁ ਜਿ ਮੁਗਧੁ ਹੈ ਅਹੰਕਾਰੇ ਮਰਣਾ ॥ moorakh ohu ji mugadh hai ahankaare maranaa |

ਏਤੁ ਕਮਾਣੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਦੁਖ ਹੀ ਮਹਿ ਰਹਣਾ ॥ et kamaanai sadaa dukh dukh hee meh rahanaa |

ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ ਪਵੈ ਖੂਹਿ ਕਿਹੁ ਸੰਜਮੁ ਕਰਣਾ ॥ at piaaraa pavai khoohi kihu sanjam karanaa |

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ਓਸੁ ਅਲਿਪਤੋ ਰਹਣਾ ॥ guramukh hoe su kare veechaar os alipato rahanaa |

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪੈ ਆਪਿ ਉਧਰੈ ਓਸੁ ਪਿਛੈ ਡੁਬਦੇ ਭੀ ਤਰਣਾ ॥ har naam japai aap udharai os pichhai ddubade bhee taranaa |

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਜੋ ਦੇਇ ਸੁ ਸਹਣਾ ॥੧॥ naanak jo tis bhaavai so kare jo dee su sahanaa |1|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਰੇ ਮਨਾ ਸੁਣੀਐ ਸਿਖ ਸਹੀ ॥ naanak aakhai re manaa suneeai sikh sahee |

ਲੇਖਾ ਰਬੁ ਮੰਗੇਸੀਆ ਬੈਠਾ ਕਢਿ ਵਹੀ ॥ lekhaa rab mangeseea baitthaa kadt vahee |

ਤਲਬਾ ਪਉਸਨਿ ਆਕੀਆ ਬਾਕੀ ਜਿਨਾ ਰਹੀ ॥ talabaa pausan aakeea baakee jinaa rahee |

ਅਜਰਾਈਲੁ ਫਰੇਸਤਾ ਹੋਸੀ ਆਇ ਤਈ ॥ ajaraaeel faresataa hosee aae tee |

ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ਨ ਸੁਝਈ ਭੀੜੀ ਗਲੀ ਫਹੀ ॥ aavan jaan na sujhee bheerree galee fahee |

ਕੂੜ ਨਿਖੁਟੇ ਨਾਨਕਾ ਓੜਕਿ ਸਚਿ ਰਹੀ ॥੨॥ koorr nikhutte naanakaa orrak sach rahee |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਹਰਿ ਕਾ ਸਭੁ ਸਰੀਰੁ ਹੈ ਹਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਭੁ ਆਪੈ ॥ har kaa sabh sareer hai har rav rahiaa sabh aapai |

ਹਰਿ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਕਿਛੁ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਪੈ ॥ har kee keemat naa pavai kichh kehan na jaapai |

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਾਲਾਹੀਐ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਰਾਪੈ ॥ gur parasaadee saalaaheeai har bhagatee raapai |

ਸਭੁ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹੰਕਾਰੁ ਗਵਾਪੈ ॥ sabh man tan hariaa hoeaa ahankaar gavaapai |

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹਰਿ ਕਾ ਖੇਲੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਈ ॥੧੩॥ sabh kichh har kaa khel hai guramukh kisai bujhaaee |13|

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ salok mahalaa 1 |

ਸਹੰਸਰ ਦਾਨ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੁ ਰੋਆਇਆ ॥ sahansar daan de indru roaaeaa |

ਪਰਸ ਰਾਮੁ ਰੋਵੈ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥ paras raam rovai ghar aaeaa |

ਅਜੈ ਸੁ ਰੋਵੈ ਭੀਖਿਆ ਖਾਇ ॥ ajai su rovai bheekhiaa khaae |

ਐਸੀ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥ aisee daragah milai sajaae |

ਰੋਵੈ ਰਾਮੁ ਨਿਕਾਲਾ ਭਇਆ ॥ rovai raam nikaalaa bheaa |