Ang-901 54

ਸੀਤਾ ਲਖਮਣੁ ਵਿਛੁੜਿ ਗਇਆ ॥ seetaa lakhaman vichhurr geaa |

ਰੋਵੈ ਦਹਸਿਰੁ ਲੰਕ ਗਵਾਇ ॥ rovai dahasir lank gavaae |

ਜਿਨਿ ਸੀਤਾ ਆਦੀ ਡਉਰੂ ਵਾਇ ॥ jin seetaa aadee ddauroo vaae |

ਰੋਵਹਿ ਪਾਂਡਵ ਭਏ ਮਜੂਰ ॥ roveh paanddav bhe majoor |

ਜਿਨ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਰਹਤ ਹਦੂਰਿ ॥ jin kai suaamee rehat hadoor |

ਰੋਵੈ ਜਨਮੇਜਾ ਖੁਇ ਗਇਆ ॥ rovai janamejaa khue geaa |

ਏਕੀ ਕਾਰਣਿ ਪਾਪੀ ਭਇਆ ॥ ekee kaaran paapee bheaa |

ਰੋਵਹਿ ਸੇਖ ਮਸਾਇਕ ਪੀਰ ॥ roveh sekh masaaeik peer |

ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਮਤੁ ਲਾਗੈ ਭੀੜ ॥ ant kaal mat laagai bheerr |

ਰੋਵਹਿ ਰਾਜੇ ਕੰਨ ਪੜਾਇ ॥ roveh raaje kan parraae |

ਘਰਿ ਘਰਿ ਮਾਗਹਿ ਭੀਖਿਆ ਜਾਇ ॥ ghar ghar maageh bheekhiaa jaae |

ਰੋਵਹਿ ਕਿਰਪਨ ਸੰਚਹਿ ਧਨੁ ਜਾਇ ॥ roveh kirapan sancheh dhan jaae |

ਪੰਡਿਤ ਰੋਵਹਿ ਗਿਆਨੁ ਗਵਾਇ ॥ panddit roveh giaan gavaae |

ਬਾਲੀ ਰੋਵੈ ਨਾਹਿ ਭਤਾਰੁ ॥ baalee rovai naeh bhataar |

ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥ naanak dukheea sabh sansaar |

ਮੰਨੇ ਨਾਉ ਸੋਈ ਜਿਣਿ ਜਾਇ ॥ mane naau soee jin jaae |

ਅਉਰੀ ਕਰਮ ਨ ਲੇਖੈ ਲਾਇ ॥੧॥ aauree karam na lekhai laae |1|

ਮਃ ੨ ॥ mahalaa 2 |

ਜਪੁ ਤਪੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੰਨਿਐ ਅਵਰਿ ਕਾਰਾ ਸਭਿ ਬਾਦਿ ॥ jap tap sabh kichh maniai avar kaaraa sabh baad |

ਨਾਨਕ ਮੰਨਿਆ ਮੰਨੀਐ ਬੁਝੀਐ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ॥੨॥ naanak maniaa maneeai bujheeai gur parasaad |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਕਾਇਆ ਹੰਸ ਧੁਰਿ ਮੇਲੁ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥ kaaeaa hans dhur mel karatai likh paaeaa |

ਸਭ ਮਹਿ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥ sabh meh gupat varatadaa guramukh pragattaaeaa |

ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਉਚਰੈ ਗੁਣ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥ gun gaavai gun ucharai gun maeh samaaeaa |

ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥ sachee baanee sach hai sach mel milaaeaa |

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੪॥ sabh kichh aape aap hai aape dee vaddiaaee |14|

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥ salok mahalaa 2 |

ਨਾਨਕ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਕੈ ਰਤਨਾ ਪਰਖਣ ਜਾਇ ॥ naanak andhaa hoe kai ratanaa parakhan jaae |

ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਆਵੈ ਆਪੁ ਲਖਾਇ ॥੧॥ ratanaa saar na jaanee aavai aap lakhaae |1|

ਮਃ ੨ ॥ mahalaa 2 |

ਰਤਨਾ ਕੇਰੀ ਗੁਥਲੀ ਰਤਨੀ ਖੋਲੀ ਆਇ ॥ ratanaa keree guthalee ratanee kholee aae |

ਵਖਰ ਤੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਦੁਹਾ ਰਹੀ ਸਮਾਇ ॥ vakhar tai vanajaariaa duhaa rahee samaae |

ਜਿਨ ਗੁਣੁ ਪਲੈ ਨਾਨਕਾ ਮਾਣਕ ਵਣਜਹਿ ਸੇਇ ॥ jin gun palai naanakaa maanak vanajeh see |

ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਅੰਧੇ ਵਤਹਿ ਲੋਇ ॥੨॥ ratanaa saar na jaananee andhe vateh loe |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਨਉ ਦਰਵਾਜੇ ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਹੈ ਦਸਵੈ ਗੁਪਤੁ ਰਖੀਜੈ ॥ nau daravaaje kaaeaa kott hai dasavai gupat rakheejai |

ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਨ ਖੁਲਨੀ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਖੁਲੀਜੈ ॥ bajar kapaatt na khulanee gur sabad khuleejai |

ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ ਧੁਨਿ ਵਜਦੇ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੁਣੀਜੈ ॥ anahad vaaje dhun vajade gur sabad suneejai |

ਤਿਤੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਚਾਨਣਾ ਕਰਿ ਭਗਤਿ ਮਿਲੀਜੈ ॥ tit ghatt antar chaananaa kar bhagat mileejai |

ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਵਰਤਦਾ ਜਿਨਿ ਆਪੇ ਰਚਨ ਰਚਾਈ ॥੧੫॥ sabh meh ek varatadaa jin aape rachan rachaaee |15|

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥ salok mahalaa 2 |

ਅੰਧੇ ਕੈ ਰਾਹਿ ਦਸਿਐ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਇ ॥ andhe kai raeh dasiai andhaa hoe su jaae |

ਹੋਇ ਸੁਜਾਖਾ ਨਾਨਕਾ ਸੋ ਕਿਉ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥ hoe sujaakhaa naanakaa so kiau ujharr paae |

ਅੰਧੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਨਿ ਜਿਨ ਮੁਖਿ ਲੋਇਣ ਨਾਹਿ ॥ andhe ehi na aakheean jin mukh loein naeh |

ਅੰਧੇ ਸੇਈ ਨਾਨਕਾ ਖਸਮਹੁ ਘੁਥੇ ਜਾਹਿ ॥੧॥ andhe seee naanakaa khasamahu ghuthe jaeh |1|

ਮਃ ੨ ॥ mahalaa 2 |

ਸਾਹਿਬਿ ਅੰਧਾ ਜੋ ਕੀਆ ਕਰੇ ਸੁਜਾਖਾ ਹੋਇ ॥ saahib andhaa jo keea kare sujaakhaa hoe |

ਜੇਹਾ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਵਰਤੈ ਜੇ ਸਉ ਆਖੈ ਕੋਇ ॥ jehaa jaanai teho varatai je sau aakhai koe |

ਜਿਥੈ ਸੁ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਪਈ ਆਪੇ ਵਰਤਉ ਜਾਣਿ ॥ jithai su vasat na jaapee aape vartau jaan |

ਨਾਨਕ ਗਾਹਕੁ ਕਿਉ ਲਏ ਸਕੈ ਨ ਵਸਤੁ ਪਛਾਣਿ ॥੨॥ naanak gaahak kiau le sakai na vasat pachhaan |2|

ਮਃ ੨ ॥ mahalaa 2 |

ਸੋ ਕਿਉ ਅੰਧਾ ਆਖੀਐ ਜਿ ਹੁਕਮਹੁ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ॥ so kiau andhaa aakheeai ji hukamahu andhaa hoe |

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਧਾ ਕਹੀਐ ਸੋਇ ॥੩॥ naanak hukam na bujhee andhaa kaheeai soe |3|