Ang-101 43

ਖੁੰਢਾ ਅੰਦਰਿ ਰਖਿ ਕੈ ਦੇਨਿ ਸੁ ਮਲ ਸਜਾਇ ॥ khundtaa andar rakh kai den su mal sajaae |

ਰਸੁ ਕਸੁ ਟਟਰਿ ਪਾਈਐ ਤਪੈ ਤੈ ਵਿਲਲਾਇ ॥ ras kas ttattar paaeeai tapai tai vilalaae |

ਭੀ ਸੋ ਫੋਗੁ ਸਮਾਲੀਐ ਦਿਚੈ ਅਗਿ ਜਾਲਾਇ ॥ bhee so fog samaaleeai dichai ag jaalaae |

ਨਾਨਕ ਮਿਠੈ ਪਤਰੀਐ ਵੇਖਹੁ ਲੋਕਾ ਆਇ ॥੨॥ naanak mitthai patareeai vekhahu lokaa aae |2|

ਪਵੜੀ ॥ pavarree |

ਇਕਨਾ ਮਰਣੁ ਨ ਚਿਤਿ ਆਸ ਘਣੇਰਿਆ ॥ eikanaa maran na chit aas ghaneriaa |

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਨਿਤ ਕਿਸੈ ਨ ਕੇਰਿਆ ॥ mar mar jameh nit kisai na keriaa |

ਆਪਨੜੈ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਕਹਨਿ ਚੰਗੇਰਿਆ ॥ aapanarrai man chit kehan changeriaa |

ਜਮਰਾਜੈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਮਨਮੁਖ ਹੇਰਿਆ ॥ jamaraajai nit nit manamukh heriaa |

ਮਨਮੁਖ ਲੂਣ ਹਾਰਾਮ ਕਿਆ ਨ ਜਾਣਿਆ ॥ manamukh loon haaraam kiaa na jaaniaa |

ਬਧੇ ਕਰਨਿ ਸਲਾਮ ਖਸਮ ਨ ਭਾਣਿਆ ॥ badhe karan salaam khasam na bhaaniaa |

ਸਚੁ ਮਿਲੈ ਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਾਹਿਬ ਭਾਵਸੀ ॥ sach milai mukh naam saahib bhaavasee |

ਕਰਸਨਿ ਤਖਤਿ ਸਲਾਮੁ ਲਿਖਿਆ ਪਾਵਸੀ ॥੧੧॥ karasan takhat salaam likhiaa paavasee |11|

ਮਃ ੧ ਸਲੋਕੁ ॥ mahalaa 1 salok |

ਮਛੀ ਤਾਰੂ ਕਿਆ ਕਰੇ ਪੰਖੀ ਕਿਆ ਆਕਾਸੁ ॥ machhee taaroo kiaa kare pankhee kiaa aakaas |

ਪਥਰ ਪਾਲਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਖੁਸਰੇ ਕਿਆ ਘਰ ਵਾਸੁ ॥ pathar paalaa kiaa kare khusare kiaa ghar vaas |

ਕੁਤੇ ਚੰਦਨੁ ਲਾਈਐ ਭੀ ਸੋ ਕੁਤੀ ਧਾਤੁ ॥ kute chandan laaeeai bhee so kutee dhaat |

ਬੋਲਾ ਜੇ ਸਮਝਾਈਐ ਪੜੀਅਹਿ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਪਾਠ ॥ bolaa je samajhaaeeai parreeeh sinmrit paatth |

ਅੰਧਾ ਚਾਨਣਿ ਰਖੀਐ ਦੀਵੇ ਬਲਹਿ ਪਚਾਸ ॥ andhaa chaanan rakheeai deeve baleh pachaas |

ਚਉਣੇ ਸੁਇਨਾ ਪਾਈਐ ਚੁਣਿ ਚੁਣਿ ਖਾਵੈ ਘਾਸੁ ॥ chaune sueinaa paaeeai chun chun khaavai ghaas |

ਲੋਹਾ ਮਾਰਣਿ ਪਾਈਐ ਢਹੈ ਨ ਹੋਇ ਕਪਾਸ ॥ lohaa maaran paaeeai dtahai na hoe kapaas |

ਨਾਨਕ ਮੂਰਖ ਏਹਿ ਗੁਣ ਬੋਲੇ ਸਦਾ ਵਿਣਾਸੁ ॥੧॥ naanak moorakh ehi gun bole sadaa vinaas |1|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਕੈਹਾ ਕੰਚਨੁ ਤੁਟੈ ਸਾਰੁ ॥ kaihaa kanchan tuttai saar |

ਅਗਨੀ ਗੰਢੁ ਪਾਏ ਲੋਹਾਰੁ ॥ aganee gandt paae lohaar |

ਗੋਰੀ ਸੇਤੀ ਤੁਟੈ ਭਤਾਰੁ ॥ goree setee tuttai bhataar |

ਪੁਤਂੀ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਸੰਸਾਰਿ ॥ putanee gandt pavai sansaar |

ਰਾਜਾ ਮੰਗੈ ਦਿਤੈ ਗੰਢੁ ਪਾਇ ॥ raajaa mangai ditai gandt paae |

ਭੁਖਿਆ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਜਾ ਖਾਇ ॥ bhukhiaa gandt pavai jaa khaae |

ਕਾਲਾ ਗੰਢੁ ਨਦੀਆ ਮੀਹ ਝੋਲ ॥ kaalaa gandt nadeea meeh jhol |

ਗੰਢੁ ਪਰੀਤੀ ਮਿਠੇ ਬੋਲ ॥ gandt pareetee mitthe bol |

ਬੇਦਾ ਗੰਢੁ ਬੋਲੇ ਸਚੁ ਕੋਇ ॥ bedaa gandt bole sach koe |

ਮੁਇਆ ਗੰਢੁ ਨੇਕੀ ਸਤੁ ਹੋਇ ॥ mueaa gandt nekee sat hoe |

ਏਤੁ ਗੰਢਿ ਵਰਤੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥ et gandt varatai sansaar |

ਮੂਰਖ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਮੁਹਿ ਮਾਰ ॥ moorakh gandt pavai muhi maar |

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਏਹੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥ naanak aakhai ehu beechaar |

ਸਿਫਤੀ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੨॥ sifatee gandt pavai darabaar |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜਿ ਕੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥ aape kudarat saaj kai aape kare beechaar |

ਇਕਿ ਖੋਟੇ ਇਕਿ ਖਰੇ ਆਪੇ ਪਰਖਣਹਾਰੁ ॥ eik khotte ik khare aape parakhanahaar |

ਖਰੇ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਹਿ ਖੋਟੇ ਸਟੀਅਹਿ ਬਾਹਰ ਵਾਰਿ ॥ khare khajaanai paaeeeh khotte satteeeh baahar vaar |

ਖੋਟੇ ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਸੁਟੀਅਹਿ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥ khotte sachee daragah sutteeeh kis aagai kareh pukaar |

ਸਤਿਗੁਰ ਪਿਛੈ ਭਜਿ ਪਵਹਿ ਏਹਾ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥ satigur pichhai bhaj paveh ehaa karanee saar |

ਸਤਿਗੁਰੁ ਖੋਟਿਅਹੁ ਖਰੇ ਕਰੇ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥ satigur khottiahu khare kare sabad savaaranahaar |

ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਮੰਨੀਅਨਿ ਗੁਰ ਕੈ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰਿ ॥ sachee daragah maneean gur kai prem piaar |

ਗਣਤ ਤਿਨਾ ਦੀ ਕੋ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜੋ ਆਪਿ ਬਖਸੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧੨॥ ganat tinaa dee ko kiaa kare jo aap bakhase karataar |12|

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ salok mahalaa 1 |

ਹਮ ਜੇਰ ਜਿਮੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀਰਾ ਮਸਾਇਕਾ ਰਾਇਆ ॥ ham jer jimee duneea peeraa masaaeikaa raaeaa |

ਮੇ ਰਵਦਿ ਬਾਦਿਸਾਹਾ ਅਫਜੂ ਖੁਦਾਇ ॥ me ravad baadisaahaa afajoo khudaae |

ਏਕ ਤੂਹੀ ਏਕ ਤੁਹੀ ॥੧॥ ek toohee ek tuhee |1|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਨ ਦੇਵ ਦਾਨਵਾ ਨਰਾ ॥ n dev daanavaa naraa |

ਨ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕਾ ਧਰਾ ॥ n sidh saadhikaa dharaa |

ਅਸਤਿ ਏਕ ਦਿਗਰਿ ਕੁਈ ॥ asat ek digar kuee |