Ang-1001 50

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਏਕੋ ਹੈ ਜਾਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ਹੇ ॥੧੩॥ guramukh giaan eko hai jaataa anadin naam raveejai he |13|

ਬੇਦ ਪੜਹਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਬੂਝਹਿ ॥ bed parreh har naam na boojheh |

ਮਾਇਆ ਕਾਰਣਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਲੂਝਹਿ ॥ maaeaa kaaran parr parr loojheh |

ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਦੁਤਰੁ ਤਰੀਜੈ ਹੇ ॥੧੪॥ antar mail agiaanee andhaa kiau kar dutar tareejai he |14|

ਬੇਦ ਬਾਦ ਸਭਿ ਆਖਿ ਵਖਾਣਹਿ ॥ bed baad sabh aakh vakhaaneh |

ਨ ਅੰਤਰੁ ਭੀਜੈ ਨ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣਹਿ ॥ n antar bheejai na sabad pachhaaneh |

ਪੁੰਨੁ ਪਾਪੁ ਸਭੁ ਬੇਦਿ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਜੈ ਹੇ ॥੧੫॥ pun paap sabh bed drirraaeaa guramukh amrit peejai he |15|

ਆਪੇ ਸਾਚਾ ਏਕੋ ਸੋਈ ॥ aape saachaa eko soee |

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥ tis bin doojaa avar na koee |

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਮਨੁ ਸਾਚਾ ਸਚੋ ਸਚੁ ਰਵੀਜੈ ਹੇ ॥੧੬॥੬॥ naanak naam rate man saachaa sacho sach raveejai he |16|6|

ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੩ ॥ maaroo mahalaa 3 |

ਸਚੈ ਸਚਾ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ॥ sachai sachaa takhat rachaaeaa |

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਿਆ ਤਿਥੈ ਮੋਹੁ ਨ ਮਾਇਆ ॥ nij ghar vasiaa tithai mohu na maaeaa |

ਸਦ ਹੀ ਸਾਚੁ ਵਸਿਆ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ਹੇ ॥੧॥ sad hee saach vasiaa ghatt antar guramukh karanee saaree he |1|

ਸਚਾ ਸਉਦਾ ਸਚੁ ਵਾਪਾਰਾ ॥ sachaa saudaa sach vaapaaraa |

ਨ ਤਿਥੈ ਭਰਮੁ ਨ ਦੂਜਾ ਪਸਾਰਾ ॥ n tithai bharam na doojaa pasaaraa |

ਸਚਾ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਕਦੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ਬੂਝੈ ਕੋ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੨॥ sachaa dhan khattiaa kade tott na aavai boojhai ko veechaaree he |2|

ਸਚੈ ਲਾਏ ਸੇ ਜਨ ਲਾਗੇ ॥ sachai laae se jan laage |

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਮਸਤਕਿ ਵਡਭਾਗੇ ॥ antar sabad masatak vaddabhaage |

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੩॥ sachai sabad sadaa gun gaaveh sabad rate veechaaree he |3|

ਸਚੋ ਸਚਾ ਸਚੁ ਸਾਲਾਹੀ ॥ sacho sachaa sach saalaahee |

ਏਕੋ ਵੇਖਾ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ॥ eko vekhaa doojaa naahee |

ਗੁਰਮਤਿ ਊਚੋ ਊਚੀ ਪਉੜੀ ਗਿਆਨਿ ਰਤਨਿ ਹਉਮੈ ਮਾਰੀ ਹੇ ॥੪॥ guramat aoocho aoochee paurree giaan ratan haumai maaree he |4|

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥ maaeaa mohu sabad jalaaeaa |

ਸਚੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਇਆ ॥ sach man vasiaa jaa tudh bhaaeaa |

ਸਚੇ ਕੀ ਸਭ ਸਚੀ ਕਰਣੀ ਹਉਮੈ ਤਿਖਾ ਨਿਵਾਰੀ ਹੇ ॥੫॥ sache kee sabh sachee karanee haumai tikhaa nivaaree he |5|

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਆਪੇ ਕੀਨਾ ॥ maaeaa mohu sabh aape keenaa |

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੈ ਕਿਨ ਹੀ ਚੀਨਾ ॥ guramukh viralai kin hee cheenaa |

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ਸਾਚੀ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ਹੇ ॥੬॥ guramukh hovai su sach kamaavai saachee karanee saaree he |6|

ਕਾਰ ਕਮਾਈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਭਾਈ ॥ kaar kamaaee jo mere prabh bhaaee |

ਹਉਮੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥ haumai trisanaa sabad bujhaaee |

ਗੁਰਮਤਿ ਸਦ ਹੀ ਅੰਤਰੁ ਸੀਤਲੁ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਨਿਵਾਰੀ ਹੇ ॥੭॥ guramat sad hee antar seetal haumai maar nivaaree he |7|

ਸਚਿ ਲਗੇ ਤਿਨ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਭਾਵੈ ॥ sach lage tin sabh kichh bhaavai |

ਸਚੈ ਸਬਦੇ ਸਚਿ ਸੁਹਾਵੈ ॥ sachai sabade sach suhaavai |

ਐਥੈ ਸਾਚੇ ਸੇ ਦਰਿ ਸਾਚੇ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਸਵਾਰੀ ਹੇ ॥੮॥ aithai saache se dar saache nadaree nadar savaaree he |8|

ਬਿਨੁ ਸਾਚੇ ਜੋ ਦੂਜੈ ਲਾਇਆ ॥ bin saache jo doojai laaeaa |

ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥ maaeaa moh dukh sabaaeaa |

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਜਾਪੈ ਨਾਹੀ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ਹੇ ॥੯॥ bin gur dukh sukh jaapai naahee maaeaa moh dukh bhaaree he |9|

ਸਾਚਾ ਸਬਦੁ ਜਿਨਾ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥ saachaa sabad jinaa man bhaaeaa |

ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਕਮਾਇਆ ॥ poorab likhiaa tinee kamaaeaa |

ਸਚੋ ਸੇਵਹਿ ਸਚੁ ਧਿਆਵਹਿ ਸਚਿ ਰਤੇ ਵੀਚਾਰੀ ਹੇ ॥੧੦॥ sacho seveh sach dhiaaveh sach rate veechaaree he |10|

ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਮੀਠੀ ਲਾਗੀ ॥ gur kee sevaa meetthee laagee |

ਅਨਦਿਨੁ ਸੂਖ ਸਹਜ ਸਮਾਧੀ ॥ anadin sookh sehaj samaadhee |

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਰਤਿਆ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਪਿਆਰੀ ਹੇ ॥੧੧॥ har har karatiaa man niramal hoaa gur kee sev piaaree he |11|

ਸੇ ਜਨ ਸੁਖੀਏ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੇ ਲਾਏ ॥ se jan sukhee satigur sache laae |

ਆਪੇ ਭਾਣੇ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ॥ aape bhaane aap milaae |

ਸਤਿਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਜਨ ਉਬਰੇ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਖੁਆਰੀ ਹੇ ॥੧੨॥ satigur raakhe se jan ubare hor maaeaa moh khuaaree he |12|