Ang-901 56

ਸਚੁ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੈ ਨਾਹੀ ਸੀਤਾ ਕਦੇ ਨ ਪਾਟੈ ॥ sach puraanaa hovai naahee seetaa kade na paattai |

ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੋ ਸਚਾ ਤਿਚਰੁ ਜਾਪੀ ਜਾਪੈ ॥੧॥ naanak saahib sacho sachaa tichar jaapee jaapai |1|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਸਚ ਕੀ ਕਾਤੀ ਸਚੁ ਸਭੁ ਸਾਰੁ ॥ sach kee kaatee sach sabh saar |

ਘਾੜਤ ਤਿਸ ਕੀ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ॥ ghaarrat tis kee apar apaar |

ਸਬਦੇ ਸਾਣ ਰਖਾਈ ਲਾਇ ॥ sabade saan rakhaaee laae |

ਗੁਣ ਕੀ ਥੇਕੈ ਵਿਚਿ ਸਮਾਇ ॥ gun kee thekai vich samaae |

ਤਿਸ ਦਾ ਕੁਠਾ ਹੋਵੈ ਸੇਖੁ ॥ tis daa kutthaa hovai sekh |

ਲੋਹੂ ਲਬੁ ਨਿਕਥਾ ਵੇਖੁ ॥ lohoo lab nikathaa vekh |

ਹੋਇ ਹਲਾਲੁ ਲਗੈ ਹਕਿ ਜਾਇ ॥ hoe halaal lagai hak jaae |

ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਦੀਦਾਰਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥ naanak dar deedaar samaae |2|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਕਮਰਿ ਕਟਾਰਾ ਬੰਕੁੜਾ ਬੰਕੇ ਕਾ ਅਸਵਾਰੁ ॥ kamar kattaaraa bankurraa banke kaa asavaar |

ਗਰਬੁ ਨ ਕੀਜੈ ਨਾਨਕਾ ਮਤੁ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥੩॥ garab na keejai naanakaa mat sir aavai bhaar |3|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਸੋ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਬਦਿ ਮਿਲੈ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲੈ ॥ so satasangat sabad milai jo guramukh chalai |

ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ॥ sach dhiaaein se sache jin har kharach dhan palai |

ਭਗਤ ਸੋਹਨਿ ਗੁਣ ਗਾਵਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਅਚਲੈ ॥ bhagat sohan gun gaavade guramat achalai |

ਰਤਨ ਬੀਚਾਰੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭਲੈ ॥ ratan beechaar man vasiaa gur kai sabad bhalai |

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੯॥ aape mel milaaeidaa aape dee vaddiaaee |19|

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥ salok mahalaa 3 |

ਆਸਾ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਕੋਇ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥ aasaa andar sabh ko koe niraasaa hoe |

ਨਾਨਕ ਜੋ ਮਰਿ ਜੀਵਿਆ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥ naanak jo mar jeeviaa sahilaa aaeaa soe |1|

ਮਃ ੩ ॥ mahalaa 3 |

ਨਾ ਕਿਛੁ ਆਸਾ ਹਥਿ ਹੈ ਕੇਉ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥ naa kichh aasaa hath hai keo niraasaa hoe |

ਕਿਆ ਕਰੇ ਏਹ ਬਪੁੜੀ ਜਾਂ ਭੋੁਲਾਏ ਸੋਇ ॥੨॥ kiaa kare eeh bapurree jaan bhuolaae soe |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ॥ dhrig jeevan sansaar sache naam bin |

ਪ੍ਰਭੁ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰ ਨਿਹਚਲੁ ਏਹੁ ਧਨੁ ॥ prabh daataa daataar nihachal ehu dhan |

ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਆਰਾਧੇ ਨਿਰਮਲੁ ਸੋਇ ਜਨੁ ॥ saas saas aaraadhe niramal soe jan |

ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਅਗਮੁ ਰਸਨਾ ਏਕੁ ਭਨੁ ॥ antarajaamee agam rasanaa ek bhan |

ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬਤਿ ਨਾਨਕੁ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥੨੦॥ rav rahiaa sarabat naanak bal jaaee |20|

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ salok mahalaa 1 |

ਸਰਵਰ ਹੰਸ ਧੁਰੇ ਹੀ ਮੇਲਾ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਣਾ ॥ saravar hans dhure hee melaa khasamai evai bhaanaa |

ਸਰਵਰ ਅੰਦਰਿ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਸੋ ਹੰਸਾ ਕਾ ਖਾਣਾ ॥ saravar andar heeraa motee so hansaa kaa khaanaa |

ਬਗੁਲਾ ਕਾਗੁ ਨ ਰਹਈ ਸਰਵਰਿ ਜੇ ਹੋਵੈ ਅਤਿ ਸਿਆਣਾ ॥ bagulaa kaag na rahee saravar je hovai at siaanaa |

ਓਨਾ ਰਿਜਕੁ ਨ ਪਇਓ ਓਥੈ ਓਨੑਾ ਹੋਰੋ ਖਾਣਾ ॥ onaa rijak na peo othai onaa horo khaanaa |

ਸਚਿ ਕਮਾਣੈ ਸਚੋ ਪਾਈਐ ਕੂੜੈ ਕੂੜਾ ਮਾਣਾ ॥ sach kamaanai sacho paaeeai koorrai koorraa maanaa |

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੌ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨਾ ਧੁਰੇ ਪੈਯਾ ਪਰਵਾਣਾ ॥੧॥ naanak tin kau satigur miliaa jinaa dhure paiyaa paravaanaa |1|

ਮਃ ੧ ॥ mahalaa 1 |

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਉਜਲਾ ਜੇ ਕੋ ਚਿਤਿ ਕਰੇਇ ॥ saahib meraa ujalaa je ko chit karee |

ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜੋ ਦੇਇ ॥ naanak soee seveeai sadaa sadaa jo dee |

ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥ naanak soee seveeai jit seviai dukh jaae |

ਅਵਗੁਣ ਵੰਞਨਿ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥੨॥ avagun vanyan gun raveh man sukh vasai aae |2|

ਪਉੜੀ ॥ paurree |

ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ॥ aape aap varatadaa aap taarree laaeean |

ਆਪੇ ਹੀ ਉਪਦੇਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤੀਆਈਅਨੁ ॥ aape hee upadesadaa guramukh pateeaeean |

ਇਕਿ ਆਪੇ ਉਝੜਿ ਪਾਇਅਨੁ ਇਕਿ ਭਗਤੀ ਲਾਇਅਨੁ ॥ eik aape ujharr paaeian ik bhagatee laaeian |

ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਬੁਝਸੀ ਆਪੇ ਨਾਇ ਲਾਈਅਨੁ ॥ jis aap bujhaae so bujhasee aape naae laaeean |

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥ naanak naam dhiaaeeai sachee vaddiaaee |21|1| sudh |